Blog

“We moffelen moeilijke dingen weg”

11 oktober 2019 • Geen categorie

Er zweeft iets in de lucht. Je kunt het niet vast pakken. Het is er, iedereen voelt het. Er is iets wat niet gezegd wordt. We kijken elkaar aan. De een kijkt naar de ander. Het is stil. Er wordt iets niet gezegd, wat is het? Wat moet er gezegd worden? Je laat het gaan en schiet weer in de actie. Het moment is voorbij. Je komt met dezelfde argumenten om de ander te overtuigen. Je collega begint opnieuw met zijn pleidooi waarom de samenwerking zo belangrijk is. En je leidinggevende vraagt om openheid, maar heeft niet de moed om zichzelf te laten zien. 

De ander: “Hoe gaat het?”
Ik: “Redelijk”
De ander: “Oh, fijn dat het goed gaat”.

We willen ons verbonden voelen, een team zijn, een goede relatie hebben, we stimuleren creativiteit en innovatie. En precies datgene wat in de relatie niet gezegd wordt, staat het bereiken van verbondenheid, creativiteit en innovatie in de weg. Het stroomt niet. Het stroomt niet, omdat wat besproken moet worden verzwegen wordt. Het verhaal achter datgene wat verteld wordt. Je gaat het ongemakkelijke uit de weg, het echte gesprek wordt niet gevoerd. 

In mijn ouderlijk gezin hadden een aantal gezinsleden het talent ontwikkeld om vooral niet bespreekbaar te maken wat er aan de hand is. Ik maakte er dan een sport en soms strijdt van om toch datgene op tafel te krijgen wat gezegd moest worden. Je voelt aan wanneer een relatie stroef verloopt. Dat er meer is als de agenda van het overleg, het strategisch plan waarover je een discussie voert of de actielijst waar maar geen einde aan komt.  Je bent geneigd om in het contact met anderen vooral je pantser te laten zien, het masker wat je al jaren dient. Dit zijn mechanismen, die je jezelf eigen hebt gemaakt op een moment in je leven, dat je ze nodig had om jezelf om welke reden dan ook te beschermen. 

En om nu niet te voelen en antwoord te geven op de vraag: hoe is het voor jou? wat gebeurd er met jou? We schermen onszelf af voor onze gevoelswereld, om maar niet uit de toon te vallen of de ander lastig te vallen met de dingen die ‘niet-leuk’ zijn.

Ik: “Hoe gaat het?”
De ander: “Ja gaat wel.”
Ik: “Wil je er iets over vertellen?”

Als mens, leider, professional kun je dit doorbreken, door niet te zwijgen over lastige onderwerpen, maar juist dapper te zijn. Dapper betekent in dit geval: laat zien wat jou beweegt, spreek jezelf uit, hoe is het voor jou. Dapper vraagt je kwetsbaarheden laten zien EN de ander ontmoeten in zijn kwetsbaarheden, zonder er iets van te vinden of te denken dat je een oplossing moet aanreiken. Niet nodig.

Je vergroot de effectiviteit van jezelf, je team en de mensen om je heen als je uitspreekt wat je raakt, wat je bezighoudt, hoe het onderwerp je beweegt of juist niet. Wat maakt dat jij de samenwerking op dit moment lastig vindt lopen? Start met zinnen als ‘Ik merk aan mezelf dat…’ik voel dat er iets is, kunnen we samen ontdekken waarom dit zo gesprek zo loopt’.

We willen ons allemaal verbonden voelen. Dat vraagt moed tonen en risico’s nemen in het contact met de ander. Laat jezelf zien. Zeg hoe het voor jou is. Je zult echt gaan ervaren, dat wanneer het onbespreekbare bespreekbaar wordt, er een totaal ander contact ontstaat tussen jou, jouw collega’s, jouw team, je partner, je kinderen. Het geeft verdieping en zaken, die voorheen zo lastig te bespreken waren gaan nu veel soepeler, omdat je de ander hebt mogen ontmoeten in zijn of haar kwetsbaarheid. 

#Foodforthought:

  1. Wat laat jij van jezelf zien in het contact met de ander?
  2. Welke muur trek jij op? 
  3. Welk verhaal hoor jij jezelf vertellen?
  4. Is dat wat er echt is?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schrijf je in voor ‘Food to Inspire’

#Foodforthought

Wil je meteen naar blogs die aanzetten tot nadenken over hoe jij leiderschap neemt in leven en werk.

Klik dan hier!

Wil je me persoonlijk spreken in een Skype?

Laat hier een berichtje achter.